Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Algemeen’ Category

Morgen grote uitdaging. Ik mag iets over Heen en weer en het schrijven van een boek vertellen in een klas vol hoogbegaafde kinderen. Dat spektakel gaat gebeuren op de Leonardoschool in Delfzijl.

Eerste woordje: waterpas

Eerste woordje: waterpas

Dat mailde ik ook een vriend, die zelf zo’n Leonardo (eerste woordjes: ‘waterpas’ en ‘waterpomptang’) heeft. “Jij op een Leonardoschool?”, schreef hij terug. En ik zag hem zitten, giechelend z’n mailtje tikkend. “Bereid je voor op een klas vol kleine betwetertjes die vragen gaan stellen waarvan je totaal niet begrijpt wat ze bedoelen. Ik heb vorig jaar ook twee keer een praatje gehouden op een Leonardoschool. In één van de klassen begon een ventje na drie minuten al snoeihard te roepen: ‘Ik vind het niet interessant!’ En dan moet je nog 20 minuten! Nou ja, misschien heb jij meer succes dan ik. Je hebt in ieder geval je flamboyante uiterlijk mee.”

Wat ie nou weer met dat laatste bedoelt, zal ik hem nog eens vragen. Maar de boodschap is duidelijk. Als ik de drie minuten haal, is het een geslaagd optreden. Ik laat een stopwatch meelopen.

Read Full Post »

Naar De Roemte in Loppersum

Dacht je alles al gehad te hebben, mag ik ook nog iets doen op de afsluitende dag van de kinderboekenweek op basisschool De Roemte in Loppersum. Niet dat Heen en weer nou een echt kinderboek is. Maar dat maakt juf Petra niet uit. Die wil mij er graag bij hebben.

“Alleen als het brave kindjes zijn”, stelde ik als voorwaarde.
“De leerlingen van De Roemte zijn de leukste en braafste kinderen van hééél het Hogeland”, zei juf Petra toen.

Ik zal s zien!

Read Full Post »

Henk Bleker. Wie kende hem tot voor kort? Ja, trouwe volgers van de Groninger provinciale politiek. Maar hoeveel zijn dat? En de lezers van Heen en weer op het Hogeland natuurlijk! Maar hoeveel zijn dat dan?
Maar de afgelopen weken werd Henk Bleker een grote man in politiek Den Haag. Televisie aan en hup daar was ie weer: het oliemannetje van het CDA. En nu is hij staatssecretaris van Landbouw in het gedoogkabinet-Rutte nadat hij even directeur van RTV Noord was. Over Rutte straks nog een verhaal.

Henk Bleker: "Tegen Arriva zeggen we: Kom op, wij willen topniveau."

Henk Bleker: "Tegen Arriva zeggen we: Kom op, wij willen topniveau."

Die Henk Bleker is mijn grote held in Heen en weer. ‘Zó’n vent’ vind ik Henk. Want in de tijd dat ik mijn boek schreef, was Henk bestuurder van de provincie Groningen. Henk was gedeputeerde voor Verkeer. En Henk durfde het op te nemen tegen mijn hoofdpersonage Arriva-directeur Anne Hettinga! Anne’s treinen reden niet op tijd. En er was nog heel veel meer.

Als ik het in oktober helemaal heb gehad met de trein, is Henk Bleker het ook helemaal zat. Henk wil de ‘treinenloop zo snel mogelijk normaliseren’, zegt hij in het Dagblad van het Noorden. Dat klinkt nog heel erg ambtelijk. Maar dan praat hij opeens de taal die wij treinreizigers verstaan: “Juist in de ochtendspits moeten mensen op weg naar school, collegebanken en werk kunnen uitgaan van punctualiteit.”
Hear hear!
‘Zó’n vent, die Bleker’, schrijf ik op 23 oktober in mijn treindagboek. En tegen Anne zeg ik:
‘Anne, vernoem onmiddellijk een trein naar hem! Henk Bleker. Er zijn nog Spurts zat zonder naam.’

Maanden later is treinheld Henk het helemáál zat. Zijn ambtenaren hebben als ‘undercovermedewerkers’ uitgezocht of de treinen van Anne’s Arriva nu wel op tijd rijden. Maar nee!
“Wat ons betreft heeft het bedrijf genoeg tijd gehad om in te spelen op het sterk gestegen aanbod van reizigers”, zegt Henk in de krant. Als het niet snel beter wordt, gaat Henk Anne boetes opleggen.

"Anne, trek het je niet aan. Mij hoor je niet meer."

"Anne, trek het je niet aan. Mij hoor je niet meer."

En dat doet hij ook! Juist als ik het wel aardig vind gaan met de ‘punctualiteit’, moet Anne van Henk een boete van 123.000 euro betalen. Nog te veel trein komen te laat aan, vindt Henk.
‘Tegen Arriva zeggen we: Kom op, wij willen topniveau’, tekent de krant van hem op.
Ik krijg een beetje medelijden met Anne en neem het voor hem op:
‘Anne, trek het je niet aan. Het zal allemaal wel hoor, maar ik kom de laatste tijd gewoon op tijd op m’n werk! Mij hoor je niet meer.’

Tja, vrienden zullen Anne en Henk nog wel niet zijn. Hoe goed Henk het Noordelijke geluid in Den Haag ook kan laten klinken, een trein met zijn naam zit er vast niet snel in.

Nog even Rutte? Vooruit dan. Opa vertelt. Het was in de tijd dat ik nog geen ambtenaar was maar verslaggever voor een krant. Ik was nog geen Hogelandster maar Leidenaar. Ik werkte bij het Leidsch Dagblad en moest een bezoek van de rijzende politieke ster Ayaan Hirsi Ali aan Leiden verslaan. Ze was van de PvdA naar de VVD overgestapt en deed mee aan campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen.

"Irritant, maar vermakelijk"

"Irritant, maar vermakelijk"

Ik volgde Ayaan naar een donkere ruimte ergens in een complex voor jongerenhuisvesting voor een debat met jongeren en studenten of zoiets. En daar zat me toch een arrogant ventje de show te stelen! Hij zat met z’n colbertje op een hoge barkruk, z’n ene been nonchalant op de knie van z’n andere been. Als iemand ook maar iets had gezegd, was het dit corpsballetje, want dat was wat ik toen dacht, dat onmiddellijk de aandacht opeiste. Dat deed hij goed.
Dat arrogante ventje was dus Mark Rutte! Kwam ik achter. Mark had in Leiden geschiedenis gestudeerd. Ik vond hem in dat donkere hok nogal irritant, máár vermakelijk. Kan dat samengaan? En dit corpsballetje is straks minister-president van Nederland met ‘mijn’ Henk Bleker als staatssecretaris.

Toch denk ik op de één of andere manier dat er tóch nog íets eerder een trein naar Henk wordt vernoemd dan naar Mark. Er zijn in het Noorden nog steeds Spurts zat zonder naam.

Read Full Post »

Eindelijk recht

Da vink nou leuk! Anne heeft een nieuwe foto! In de nieuwste Goede Reis, het reizigersblad in de Spurt, blikt Arriva-directeur en hoofpersoon uit Heen en weer op het Hogeland Anne Hettinga frisgekiekt de lens in bij z’n stukje. Met rechte stropdas!
Zou het door mijn lobby komen?


De rechte das van Anne

De rechte das van Anne

Anne jonge, mooie plaat! Beetje grijzer – kan dat kloppen? – maar nog steeds dat jongensachtige! Iets meer Robert ten Brink ook, maar zeer zeker directeurderig door die keurig nette rechte rode das.

Robert ten Brink. Of toch...

In mijn blog van 8 april herinnerde ik nog even aan de boekpresentatie van eind oktober vorig jaar waarop Anne het eerste exemplaar van Heen en weer in ontvangst nam. Ik maakte toen heel eventjes een praatje met Anne. “Ik begon over die foto”, blogde ik.
Die foto van die schuine stropdas die al talloze Goede Reizen had gesierd.
“Dat z’n das niet recht hangt. Hij riep z’n assistente erbij en zei zoiets dat het tijd werd voor een nieuwe foto.” Dat is dus nu bijna een jaar geleden!

De nogal schuine das van Anne

De nogal schuine das van Anne

De schuine das trigeert. Bijna drie jaar stond Anne met schuine stropdas in zijn treinblad. In Heen en weer schrijf ik op 27 december, op het toppunt van de vertragingen, over deze directeursfoto: “wilde jongensachtige krullen op z’n voorhoofd en die roze stropdas die niet helemaal recht hangt. Alsof hij éigenlijk niet weg kon voor de foto. Want druk druk druk bezig alle vertragingen op te lossen. Alsof hij echt door de fotograaf naast die Spurt is gesléurd.”

Grappig dat maanden later, eind augustus, ‘stopdassenfan’ daar op reageerde: “Interessant hoeveel je met het dragen van een stropdas kunt overbrengen. Niet alleen boodschappen als professionaliteit, deskundigheid, verzorging, maar ook een boodschap als ‘ik ben druk’. Als je tussen de regels doorleest zegt de man in het interview ‘mijn tijd is kostbaar, ik ben belangrijk’. Wat een das al niet kan!”

Nu hangt Anne’s das eindelijk recht. Maar wat betekent dat? Is de boodschap ‘ik ben druk’ niet meer uitdragenswaardig? Is Anne’s tijd niet meer kostbaar, is Anne niet meer belangrijk? Zou Anne nu eindelijk alle vertragingen hebben opgelost?

Read Full Post »

Het blijft leuk

Sms’je van collega Auktje op 16 augustus, dertien over vijf. Ik werkte die dag thuis.
“Op weg van werk naar huis. En naast me in het boemeltje over het Hogeland zit nu een meisje jouw boek te lezen. Het blijft leuk. Groetjes, Auktje.”

Ja, Auktje, het blijft leuk!

Auktje (even voor de duidelijkheid: die ‘t’ spreek je niet uit), mijn roodharige mede-Hogelandster, is Google-expert. Zij geeft onder meer cursussen over hoe je goed vindbaar bent op Google. Dat als je dan toch iets op het internet doet, dat de mensen heel snel op jouw website terechtkomen. Ik herinner me dat goede titels erg belangrijk zijn.  ‘Het blijft leuk’, zou dat een goede Google-kop zijn?

Auktje rijdt op het Hogelandspoor tussen Baflo en de stad, waar Heen en weer op het Hogeland over gaat. Toen ik mijn boek schreef zat ik één keer naast haar, ook van die terugreis maakte ik aantekeningen. Het ging onder meer over reiskostenvergoeding, die ik als ambtenaar in vaste dienst niet kreeg en zij als uitzendkracht wel. Die passage is uiteindelijk niet in het boek terechtgekomen.

...and I am proud of it!

...and I am proud of it!

Hé, misschien dat ik hem voor deze site nog eens opschrijf. Inmiddels is Auktje ook in vaste dienst en moet ze haar reiskosten zelf betalen. Geweldige secundaire arbeidsvoorwaarden bij de lokale overheid! Maar verder klaag ik niet.

Ik heb het eenmaal zelf meegemaakt dat ik in de trein een reiziger mijn boek zag lezen. Dat was op het lijntje tussen Delfzijl en Groningen. De ultieme schrijverservaring, zeker voor een debutant.

Het blijft leuk. Er zijn al honderden exemplaren van Heen en weer verkocht. Ik heb leuke publiciteit gehad. En deze website wordt nog steeds goed bekeken. Enige dagen geleden is de mijlpaal van 7.000 bezoekers gepasseerd. Het aantal kijkers varieert van een paar tot wel enkele tientallen per dag.

Topdag was gelijk de dag van het uitkomen van het boek, 30 oktober vorig jaar: 200 bezoekers. Op verschillende manieren komen ze hier terecht, dat kan ik zien. Veel gebruikte steekwoorden waarmee mensen op deze site terechtkomen zijn onder meer Anne Hettinga (directeur van Arriva), Jeroen en Catootje, Berenburg en Marijke van Beek (burgemeester van Eemsmond). Maar ook met ‘neukie neukie’ kun je op mijn site terecht komen. Maar dat is nog maar één keer gebeurd. Ben dan benieuwd wie dat dan is hè, wie op ‘neukie neukie’ googlet. Of hoe schrijf je dat? Googlelt? Zal Google-expert Auktje eens vragen.

Read Full Post »

‘Pakkende beschrijvingen’ en ‘een vermakelijk, vloeiend geschreven boek’. Als je dat leest in een recensie van een boek, moet je het wel lezen, of niet? Ze komen uit de eerste echte recensie van Heen en weer op het Hogeland!

Willemien Bouwers las mijn boek en maakte er een stukje over voor de studentenwebsite studenten.net. Negen maanden na de publicatie van Heen en weer. Maakt niet uit. Ik ben blij dat ik nog word gelezen.

Zonder nog maar een letter te hebben gelezen complimenteert ze fotograaf Maarten Westmaas met de coverfoto: “Het eerste dat opvalt aan dit boek is de aansprekende foto op de cover. Een verlaten perron, een leeg bankje en daarachter een groen en weids uitzicht. Het typeert de omgeving waar de auteur dagelijks doorheen reist. Nog zonder één letter gelezen te hebben, lijkt het alsof ik zelf regelmatig het Hogeland beklim.” Leuk voor Maarten.

Maar dan ben ik zelf aan de beurt: “De auteur weet met pakkende beschrijvingen de personen die hij onderweg tegenkomt tot leven te laten komen. Je ziet ze voor je.” Ze besluit haar sympathieke recensie met: “Heen en weer op het Hogeland is een vermakelijk, vloeiend geschreven boek, geschikt voor zowel treinreizigers als verstokte filerijders. Die laatste groep zal na het lezen van dit boek wellicht vaker de trein pakken.”

Prachtig einde, waar mijn vervoerder Arriva niet ontevreden over kan zijn. En dat ben ik ook niet over mijn eerste recensie, die van lezer Mariska Monster op watleesjij.nu vlak na de publicatie niet meegerekend. Ik heb studenten.net gelijk als ‘vriend’ in mijn lijstje van links opgenomen.

Lees hier de hele recensie.

Read Full Post »

De nieuw Goede Reis! is uit, het reizigersmagazine van Arriva. Met daarin weer een stukje van mij in de rubriek ‘Heen en weer’, voor de derde keer alweer. Ja ik denk, ik blog het maar even. Het gaat over mijn treinvriend Gerlof, de man met de soepsnor in V&D-pak op Groningen-Noord. Als je de Goede Reis! niet in de trein tegenkomt, kun je het stukje over Gerlof altijd nog hier lezen.

Anne Hettinga neemt eerste exemplaar 'Heen en weer op het Hogeland'   in ontvangst

Anne Hettinga neemt eerste exemplaar 'Heen en weer op het Hogeland' in ontvangst

Over treinvrienden geblogd, een andere treinvriend van mij, Arriva-directeur Anne Hettinga, prominent hoofdpersoon in Heen en weer, staat natuurlijk ook in diezelfde Goede Reis! Als treinbobo mag hij altijd het voorwoord schrijven. Maar ik vraag me steeds af of de argeloze treinreiziger weet wie dat is, Anne Hettinga. Onder z’n stukje staat alleen maar: ‘Hartelijke groet, Anne Hettinga’. Denken ze misschien dat Anne de hoofdredacteur van Goede Reis! is? Hoofdredacteuren schrijven meestal voorwoorden. Maar nee, in het colofon kom je geen Anne Hettinga tegen.

Ik heb de redactie van Goede Reis! wel eens getipt om er toch maar even bij te zetten dat Anne Hettinga de directeur van Arriva is (‘Daar hebben de treinreizigers recht op!’), maar daar hebben ze nog steeds niks mee gedaan. Tenminste, er staat nog steeds niet bij wie Anne Hettinga is.  Maar goed, ik verwacht ook niet dat massa’s reizigers in grote verwarring de redactie van Goede Reis! bellen met de vraag wie die Anne Hettinga, die steeds het eerste stukje in het treinblad schrijft, nu eigenlijk is.

Anne Hettinga, als inontvangstnemer van het eerste exemplaar van Heen en weer op het Hogeland de eerste lezer van mijn boek (en dat heb ik dus geweten ook), is een blijmoedig voorwoordschrijver die weet wat er leeft onder zijn treinreizigers. Ik heb mijn Goede Reis!-archief er nog maar eens op nageslagen. Als Anne-watcher bewaar ik die nummers natuurlijk.

Als het net zomer is, schrijft Anne: “We ontdoen ons van onze winter- en voorjaarskleding en komen er dan achter dat de wintervoeding haar uitwerking niet heeft gemist.” (2008)

Bijna zomervakantie? Anne schrijft: “De scholen sluiten voor een tijdje hun poorten en de activiteiten in de bedrijven nemen af.” (2008).

Zomervakantie afgelopen? Anne in zijn voorwoord: “De zomervakantieperiode ligt voor de meeste mensen  alweer achter ons en we hebben onze reguliere werkzaamheden zo zoetjes aan weer opgepakt.” (2007)

"...lekker temperatuurtje en  de bloesem al aan de bomen..."

"...lekker temperatuurtje en de bloesem al aan de bomen..."

Nou vooruit nog eentje dan. Als de Arriva-bussen met de Paasdagen (2008) nog door de sneeuw hebben gereden: “Terwijl ik dit schrijf en naar buiten kijk zie ik dat het dan toch lente is geworden. Een stralend zonnetje, lekker temperatuurtje en de bloesem al aan de bomen. Ik wil de rechtgeaarde winter –c.q. schaatsliefhebber niet voor het hoofd stoten, maar het is toch wel aangenaam zo, nietwaar?”
Ja Anne, wel waar! Het is erg aangenaam jouw voorwoorden te lezen. Uit alles blijkt dat je ze echt helemaal zèlf hebt geschreven. En dat is goed! Een authentiek bedrijf, dat Arriva.

Sympathiek aan Anne is ook zijn begrip voor de consumptie van alcoholbevattende dranken. Dat begrip speelt de laatste tijd nogal op. In zijn bijdrage aan het afgelopen winternummer van Goede Reis! schrijft Anne over de maand december (2009): “Want behalve in deze maand gezellig op visite gaan, wordt er ook nog behoorlijk flink geconsumeerd.” Hij heeft het dan nog over de winst die er in de laatste maand van het jaar voor ondernemers is te behalen. Hij heeft het daarna over het ‘heerlijk avondje’, ‘een heerlijk kerstdiner’ en ‘een paar dagen later proosten we massaal op het nieuwe jaar en op alle mooie dingen die we ons hebben voorgenomen te gaan doen’. Dan vervolgt Anne: “We drinken een borreltje, biertje of glaasje wijn’.

En dan is het zomer 2010 (‘Geniet u ook zo van de zomer die eindelijk is losgebarsten na een lange, lange winter?’) en Anne moet natuurlijk iets over de WK-wedstrijden in zijn nieuwste voorwoord schrijven. En over de alcoholica die hij zich daarbij voorstelt. Anne: “Liefhebbers zullen deze wedstrijden ongetwijfeld bij vrienden gaan kijken of misschien een stamkroeg induiken.” En dan: “Ik kan me zo voorstellen dat een biertje of wijntje er op zo’n moment goed in gaat.”
Ja hoor Anne, goed voorgesteld! En het maakt niet uit, bij winst of verlies, een biertje of wijntje gaat er op elk moment goed in!

Berenburg

Berenburg

Ik verheug me nu al op het komende herfst- en winternummer. Anne die zoiets zegt als: “Wat een gezelligheid als we bij een knapperend haardvuur weer kunnen genieten van een lekker rood portje of zo’n zalig hartversterkende Berenburg.”

Proost en goede reis!

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »