Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Arriva’

Ik had het laatst toch over een nieuwe kans op een opsteker? En hier is tie dan: ik sta in Goede Reis!, het glossy magazine van Arriva voor de Spurt-reiziger. Met een column in het voorjaarsnummer.

Ik ben ervoor gevraagd door de uitgeverij die voor Arriva het treinblad maakt. Een leuk succes. Lig ik toch even een maandje of twee op de bagagerekken in Groningen en Friesland.

Leuk hoor, om in het blad van Anne Hettinga Arriva-directeur, hoofdpersoon in Heen en weer en ontvanger van het eerste exemplaar van mijn boek (‘Jullie moeten niet alles geloven wat hier in staat’) te staan. Ik dacht even dat hij in zijn voorwoord een geintje met mij uithaalde. Hij schrijft: “In deze editie bovendien weer een keur aan suggesties voor een dagje uit, goede boeken en muziek tijdens uw treinreis en een bekende Nederlander die over zijn reiservaringen vertelt.”

Die bekende Nederlander met z’n reiservaringen, daar bedoelt Anne mij natuurlijk mee, dacht ik toen ik het voorjaarsnummer voor het eerst opsloeg. De grapjesmaker! Lachend bladerde ik het reizigersmagazine door totdat ik bij de rubriek Reisbekend(d)tenissen kwam. Met acteur en Gouden Kalf-winnaar Robert de Hoog.
Díe bedoelde Anne dus!
Nou ja, maakt niet uit.

Nou staat ie warempel weer met die schuine stropdas op de foto!
Anne man, wat zei ik nou!

Die foto met de roze das staat al in het Arriva-blad toen Goede Reis! nog Arriva! Reizigersmagazine heette. Die foto is al zeker drie jaar oud!
In Heen en weer schrijf ik op 27 december over deze directeursfoto: “wilde jongensachtige krullen op z’n voorhoofd en die roze stropdas die niet helemaal recht hangt. Alsof hij éigenlijk niet weg kon voor de foto. Want druk druk druk bezig alle vertragingen op te lossen. Alsof hij echt door de fotograaf naast die Spurt is gesléurd.”

Tijdens de boekpresentatie sprak ik heel eventjes met Anne. Ik begon over die foto. Dat z’n das niet recht hangt. Hij riep z’n assistente erbij en zei zoiets dat het tijd werd voor een nieuwe foto.
Niet dus. Misschien te druk druk druk bezig…

Over opstekers gesproken: Anne heeft er ook één gekregen. Nee, twee zelfs! De Spurt-reizigers hebben Arriva in 2009 een 7,3 gegeven. Blijkt uit Arriva-onderzoek. En nee, da’s geen wij-van-wc-eend-adviseren-wc-eend-onderzoek, als ik Goede Reis! mag geloven, want ze huurden er een onafhankelijk bureau voor in. Van een 6,7 in 2006 naar een 7,3 in 2009. En dan noemt de Consumentenbond Arriva ook nog de beste spoorvervoerder! Het kan niet op voor Anne.

Anne over al deze opstekers: “Als u denkt dat Arriva vanaf nu met de duimen gaat zitten draaien, kan ik u geruststellen. Wij zijn niet van plan op onze lauweren te gaan rusten. Integendeel.”
Heel goed Anne, zo ken ik je weer! Gefeliciteerd met het behaalde resultaat!

In Heen en weer feliciteer ik Anne ook al, op 2 april. Want Arriva had toen een zeven van de treinreizigers gekregen. Dat was gebleken uit een klanttevredenheidsonderzoek van het ministerie van Verkeer en Waterstaat dit keer.
‘En de klanten van Arriva waren inderdaad tevreden.’
Ik was over deze ruime voldoende hogelijk verbaasd gezien de vertragingen en de overvolle treinen soms, maar pende in mijn treindagboek wel: ‘Hieperdepiep hoera! Jouw reizigers zijn tevreden, wat wil een spoordirecteur nog meer?’

Vooruit dan, Anne krijgt van mij nog een derde opsteker! Over Goede Reis! Want Anne is de beroerdste niet. Want Anne is zeer royaal.
Op bierflesjes staat ‘eigendom van de brouwerij’. En op het reizigersblad Rails van die andere treinvervoerder, de NS, staat: ‘hoort thuis in de trein’.
Maar wat zegt Anne Hettinga over zijn treinblad Goede Reis! als hij over die bekende Nederlander heeft gerept die over zijn reiservaringen vertelt?:
‘Genoeg stof om de tijd in de trein mee te vullen en heeft u daar niet genoeg aan, dan neemt u het blad gewoon lekker mee naar huis!’

Bij de beste spoorvervoerder van het land mag je het treinblad ‘gewoon lekker mee naar huis’ nemen.
Fantastisch toch?

Uuuuh, ben ik hier nou zo opgetogen over omdat ik er zelf in Goede Reis! sta?

Read Full Post »

Anne Hettinga, Arriva-directeur en de meest prominente hoofdpersoon in mijn boek, is een verliezer. Én een winnaar.

In de eerste Goede Reis na het verschijnen van Heen en weer op het Hogeland, het winternummer, is winnen en verliezen het thema. Goede Reis is het reizigersmagazine van Arriva.
(Beetje laat om nu met de doorpakkende dooi nog over het winternummer met de bevroren snorharen van Chris Zegers te beginnen. Maar het kan, het Lentenummer heb ik nog niet in de bagagerekken zien liggen.)
Winst en verlies, Anne kan erover meepraten. Hij heeft het afgelopen jaar gewonnen en verloren. “Arriva is bekend met dit onderwerp”, meldt hij eufemistisch in zijn column ‘Beste Arriva reiziger’ op de eerste bladzijde.

Verloren heeft hij in Groningen en Drenthe, daar mag hij sinds 13 december niet meer met zijn groene bussen rijden. Daar tuffen nu de rode bussen van Qbuzz rond. En in Friesland mocht hij al niet meer met z’n bussen komen. Arriva rijdt alleen nog met treinen in het Noorden.

De donkere decemberdagen waren dan ook niet de leukste dagen voor Anne, meldt hij in het Financieel Dagblad.
Ik zag de roze geldkrant in de trein liggen en griste hem mee. En heel toevallig staat mijn hoofdpersoon er met een uitgebreid interview in.
Anne heeft er de pee in dat hij z’n bussen uit het Noorden moest terugtrekken. En hij denkt zo het zijne over de verloren aanbesteding. Maar, laat hij weten: “Mensen die denken dat ik een slechte verliezen ben, hebben het mis. Je kunt eens een aanbesteding verliezen, en dan win je er weer eens een.”
You wine some, you lose some. Of andersom.

En inderdaad, Anne wint ook. Hij heeft vorig jaar bijvoorbeeld de waterbus tussen Dordrecht en Rotterdam erbij gekregen. Anne loses some, he wins some. En onlangs, in december nog, won Anne opnieuw! Hij mag met bussen gaan rijden in het gebied Achterhoek-Rivierenland. Anne versloeg er Syntus. Niet tot tevredenheid van iedere reiziger trouwens. Het ging best oké met Syntus, vinden sommigen. Er zijn heuse reizigersacties op gang gekomen om Syntus te behouden. Bovendien rezen vragen rond vermeende belangenverstrengeling van een oud-medewerker van Arriva. Zij zou als adviseur van de provincie Gelderland een rol bij de beslissing hebben gespeeld. De provincie ontkent dat. Maar toch, dat zijn dan weer ongelukjes bij een geluk. Hoe dan ook, Anne heeft er weer een concessie bij.
Anne jonge, van harte gefeliciteerd!

De treinreizigers in Groningen en Friesland zitten in ieder geval nog lang aan Arriva vast. Heen en weer op het Hogeland zal zeker tot in 2020 in de Spurt plaatsvinden. Dan wordt de treinconcessie opnieuw aanbesteed.

Winnen en verliezen. Anne’s thema is ook op mijn forensenlijf geschreven. Ik voel met hem mee.

Winst? Ja! Een boek, een soepel, lekker in de hand liggend boek. Mijn kop in de krant, m’n stem op de radio, m’n kop én stem op de televisie. Oog in oog met Anne die mijn boek in ontvangst neemt. Heen en weer in de etalages van bekende boekwinkels. Honderden verkochte boeken. Lezers die mijn handtekening willen. Leuke reacties op deze website (meer dan 4500 bezoekers sinds de boekpresentatie eind oktober). Lezers die graag een tweede boek willen lezen. Uitnodigingen voor optredens in bibliotheken. Pure winst allemaal.

Verlies? Ook. Jammer dat er geen recensies over Heen en weer zijn geschreven. Dat staat zo mooi op de kaft bij een tweede druk, een eventuele tweede druk. De slordigheidjes in het boek en de tikfouten die er toch zijn ingeslopen. Boekwinkels die Heen en weer uit de etalage verwijderen. En die enkele boekwinkel die de verkoop ziet teruglopen en van mijn boek af wil. Niet verkocht, geld terug.
Onlangs nog een stapeltje onverkochte exemplaren bij een winkel opgehaald. Het boek had daar in de etalage gelegen, een verkoper had het zelfs gelezen. Bij het verlaten van de winkel ging het alarm af.
“Of wil je ze terug?”, probeerde ik nog.
Nee, ik mocht wel doorlopen.
I win some, I lose some.

En dan opeens belt Trouw! En is de cover van Heen en weer tot in alle uithoeken van het land te zien. Hoera, da’s dan weer even een mooi succesje. Het effect is er gelijk: een piek in de bezoeken aan deze website. En daar istie weer in de etalage: Heen en weer. Twee prominente boekwinkels in de Stad hebben hem (weer) achter het raam staan: Scholtens Selexyz en Godert Walter.

Grote kans trouwens dat ik spoedig weer een opsteker kan melden.

Hé, mooie klifhanger niet?

Read Full Post »

Een beetje duf in de trein zitten is er tegenwoordig nauwelijks meer bij. Ik moet van allerlei functionarissen van alles doen. Mijn kaartje laten zien bijvoorbeeld. Dat is nog tot daar aan toe, dat verwacht ik ook. Tenminste als er een conducteur naast mij staat.

Maar ik moet ook zo vaak mijn kaartje laten zien aan reizigersonderzoekers. Dat zijn meestal wat oudere vrouwen in felrode onderzoeksjassen. In Heen en weer op het Hogeland kun je geen tien bladzijden lezen of daar heb je er weer één. En als het niet om mijn kaartje gaat, is er wel weer een enquêteur die mijn mening wil weten. Wat vind ik van de klantvriendelijkheid van het personeel? De stiptheid van de trein? De rijstijl van de bestuurder? Voel ik mij zeer onveilig tot zeer veilig, weet niet, of n.v.t. tijdens de rit?
Je verwacht dan dat zo’n onderzoek in een la verdwijnt.

Maar dat is niet gebeurd met een onderzoek van de gemeente Eemsmond! Deze gemeente, trotse bezitter van maar liefst vijf stations (ik durf te wedden dat er nergens anders zoveel stations per inwoner zijn), heeft een onderzoek onder de treinreizigers op het traject Roodeschool-Groningen gehouden. Directe aanleiding: een steekpartij op het Uithuizer station waarbij een jongen gewond raakte. Uit het onderzoek kwam naar voren dat de reizigers zich veilig voelen in de trein en op de stations, maar dat ze zich ergeren aan vervuiling en vernielingen. Ook irritant: te kleine fietsenstallingen, weinig parkeerplekken, onvoldoende schuilmogelijkheden en kapotte kaartautomaten.

Kapotte kaartautomaten? Daar kan elke kaartjeskopende Hogelandster forens over meepraten. In Heen en weer is het al raak op de eerste dag, pagina 6:
“Klinggg! Met een metalig geluid floept onder de tekst ‘Kaartje hoeft niet gepast’ een rood bordje tevoorschijn: ‘Apparaat buiten werking’.”

Dus wat gebeurt er? Er komt een heus convenant!
Een convenant. Nog niet zo lang geleden wist niemand wat dat was. Toen maakten partijen nog gewoon afspraken of sloten ze een samenwerkingsovereenkomst. Tegenwoordig zijn daar convenanten voor. Die worden ondertekend, altijd net als er een fotograaf van de plaatselijke krant in de buurt is. Dit treinconvenant is ondertekend door Arriva, de provincie, spoorwegpolitie, de gemeente Eemsmond en ook nog de NS.

Een convenant, het klinkt nog steeds een stuk minder mouwenopstroperig dan een ouderwetse afspraak of samenwerkingsovereenkomst. Convenant, klinkt als intentieverklaring. Je zegt je best te doen, maar als je even geen tijd hebt, ook goed. Alsof je er zo weer onderuit kunt. Zeker als een ondertekenaar (burgemeester Marijke van Beek van Eemsmond) zegt: “Bijzonder aan het convenant is onder meer dat naast het pakket van maatregelen de verantwoordelijkheden zijn vastgelegd waaraan elke deelnemende partij zijn bijdrage kan ontlenen.” Dat is nog eens klip en klare Jip en Janneke-taal!

Maar goed: er is iets ondertekend en dat moet leiden tot meer veiligheid op de vijf stations in de gemeente Eemsmond. De huidige situatie op de stations is ‘geschouwd’, overdag en ’s nachts. De conclusies (volgens de Ommelander Courant):

Station Warffum
-te weinig fietsenstallingen
-geen officiële parkeerplaatsen voor auto’s
-slechte reisinformatie

Station Usquert
-beter onderhoud groen nodig om gevaarlijke situaties te voorkomen

Station Uithuizen
-wachtruimte is erg vies
Oh ja, het tamponhok van Uithuizen. In Heen en weer op 8 november: “Ik ijsbeer langs de wachtkamer, een ongezellig hok met twee bankjes. Er zit niemand in. Een tampon met een blauw touwtje ligt in een plas water op de brede vensterbank. Het watje staat bol van het vocht.”
(‘wachtkamer’, het staat er echt! Stom woord! Moet zijn: wachtruimte.  Of wachthok. Wachtkamer, dat is iets voor een huisarts- of tandartspraktijk. Je tikt het in en je leest er vervolgens achttien keer overheen. En alle meelezers ook. Tip voor boekenschrijvers, zeker debutanten: lees nooit je eigen boek als die al is uitgegeven! Je komt dingen tégen…)
-slecht onderhoud groen
-de vele trapjes naar het station zijn ‘een nadeel van de toegankelijkheid’

Station Uithuizermeeden
-slechte toegankelijkheid tweede perron
-te kleine fietsenstalling
-verroeste fietsenstalling

Station Roodeschool
-vernielingen door afgelegen plek
-donker voorplein
-geen parkeergelegenheid

En nu, deelnemende partijen, als de bliksem dat pakket aan maatregelen uitvoeren! Of anders wel de verantwoordelijkheden nog eens napluizen waaraan jullie je verantwoordelijk kunnen ontlenen! Hup hup! En rap een beetje!

Maaruh, hoe zit het eigenlijk met de stations Baflo, Winsum, Sauwerd, Groningen-Noord en het hoofdstation in Stad? Die liggen ook aan de lijn Roodeschool-Groningen. Daar gaat Marijke van Beek van Eemsmond weliswaar niet over, maar is daar alles al op orde? En is er alleen van alles mis met de stations in de gemeente Eemsmond? Lijkt me niet. Hallo?

Oké. En nu, als toetje voor de Heen en weer-liefhebber: een geschrapte passage uit het boek. Over ook zo’n treinonderzoek! Geschrapt omdat schrijven schrappen is. Omdat een boek ook te dik kan zijn. Omdat een boek door de brievenbus moet passen. Vindt mijn uitgever tenminste.

Tijd: ergens in november. En dan praten we over 2007, mind you! Het is een terugreis. Vertraging: 6 minuten. Controle: nee.

Groningen
Donker is het in de trein. In mijn coupé zijn de meeste lampen uit.
Vlak voordat we vertrekken, gaan alle lichten aan.

Ik kijk om en zie een jongen in een oranje hesje papieren uitdelen. Ik hoor hem zeggen: “Wilt u ook meedoen aan een enquête over de kwaliteit van deze lijn?”
Jáááá! Ik wrijf mij in de handen.
“Heel graag. Moet ik hem opsturen?”
“Ik kom hem weer ophalen.”
“Het gaat over de kwaliteit van deze lijn zeg maar. Jullie ook?”
“Geef maar.”
“In het algemeen of deze trein?”
“In het algemeen op deze trein.”
“Bent u op tijd vertrokken?”
“Geen idee.”
“Daar begint kwaliteit mee hè.”
De mensen zijn gretig.
“Hier heb ik nog een potloodje.”
“Ik heb al een keer meegedaan.”
“Nog een keer kan geen kwaad, toch?”

De jongen in het hesje loopt mij voorbij. Dat zou toch niet! Ik wil ook! Hij gaat naar z’n collega verderop.
“Mijn potloden zijn op. Heb jij nog?”
Met nieuwe potloden komt hij weer langs.
Ik steek m’n hand uit.
“Alstublieft.”
Ik krijg een vers potloodje.
De jongen haalt een enquêteformulier uit een Nivea-tas.

Winsum
“Hallo hallo hallo!”
Een mevrouw met een bruine hoed staat op een zwaait met haar enquêteformulier naar de jongen in het hesje.

Als ik m’n formulier teruggeef, zie ik pas dat het op de achterkant verder gaat.
“Hé, het gaat op de achterkant verder!”
“Ja, maar dat geeft niet joh.”
“Geef maar terug, ik wil alles invullen als je het niet erg vindt.”
De jongen met de Nivea-tas en z’n collega staan op het balkonnetje.
“Ik heb nu zestig, hoeveel heb jij?”
“Honderd.”
“Ook de achterkant ingevuld? Mooi, niet iedereen ziet dat.”

Een vrouw met twee volle tassen loopt ver voor Warffum naar het balkonnetje waar de jongen met de Nivea-tas staat. Ze praten wat voordat ze in Warffum uitstapt.

Usquert
We wachten op de tegentrein uit Roodeschool. De enquêteur met de Nivea-tas staat vlak bij mij het gangpad af te speuren naar reizigers die hun formulier willen inleveren. We hebben oogcontact. Ik besluit een praatje te maken.
“Ze willen wel meewerken niet, de mensen.”
“Ja, ze willen allemaal meedoen.”
De jongen vertelt dat hij ook enquêtes op de Arrivalijnen naar Delfzijl en Nieuweschans uitdeelt, maar dat er over de trein naar Roodeschool veel meer wordt geklaagd.
“Ik hoor vooral geklaag over de drukte en het missen van de aansluiting. Dan zijn ze te laat in Groningen om de trein naar Zwolle te halen. Ik heb zelf in Baflo gewoond, ik woon nu in Groningen hoor, maar ik heb heel lang de trein van tien over acht genomen. Altijd vol en altijd vertraging.”
Hij zegt dat hij net met een vrouw had gepraat…
“Die met die tassen die er in Warffum uitging?”
“Ja die ja.”
…die wist te vertellen dat veel mensen uit Warffum niet de trein in Warffum pakken maar met de auto naar Winsum gaan om daar de trein uit Delfzijl naar Groningen te nemen. Dan hebben ze meer kans de aansluiting in Groningen nog te halen.
Ik begin over de extra spitsbussen die Arriva vanaf Winsum naar Groningen inzet. Je maakt een praatje of je maakt hem niet.
”Ja, lijn 65, maar die rijdt alleen maar naar de Grote Markt.”
“Die moet toch naar het station rijden?”
“Dat doet ie dus niet. Ik heb er zelf ingezeten. Ik dacht: moet ik er nu al uit? En toen reed ie leeg naar het station. Echt waar.”
De jongen vertelt dat reizigers tegen hem, de enquêteur, beginnen te klagen.
“Ik mag de formulieren niet inkijken, maar de mensen vertellen mij wel eens wat. Een jongen in Nieuweschans klaagde dat hij z’n tentamens had gemist. En weet je wat ze bij Arriva tegen hem zeiden? ‘Dan moet je een trein eerder nemen.’ Maar dat had ie al gedaan! ‘Daar kunnen wij niks aan doen’, kreeg hij toen te horen. ‘Wij kunnen niks garanderen.’ Dan word je toch afgescheept? Da’s toch lullig?”

Read Full Post »

Older Posts »